FATİH ŞAHİN'LE PERİLİ ŞİİRLER

Archive for the ‘HİKAYELERİM’ Category

ÖĞRETMEN HİKAYELERİ-2-

Telaşla otobüse bindi. Çekingen gözlerle oturacak bir koltuk arıyordu ki;
Kara Mehmet ağzındaki sigaradan derin bir nefes çekip, hemen önündeki koltuğu işaret ederek :
– Otur hemşerim, orası boş… dedi . Cebinden çıkardığı Samsun sigarasını uzattı. Yak bi tane hele… Sigarayı aldı. Her zamanki gibi yine çakmağı yoktu. Kara Mehmet güneş ışığıyla pırıl pırıl parlayan muhtar çakmağını uzattı gözünü yoldan ayırmadan. Öğretmen misin? Dedi..
– Evet. Yeni atandım.
– Hayırlı olsun. Oraya geçenlerde yeni bir öğretmen daha geldiydi.. bi yanlışlık olmasın…
– Bilmem…
Gözü yola takıldı. Otobüs iki tarafı da ağaçlarla çevrili asfalt bir yolda ilerlerken, yol boyunca küçük taşlarla örülmüş, en yükseği bir metre olan duvarlar uzanıyordu. Otobüsün neredeyse tüm camları açıktı… fakat içerisi bunaltıcı bir şekilde sıcaktı. Elindeki şişede su kaynamak üzere idi. Bu kadar sıcağa alışkın değildi…
– Kaç kilometre köy buraya ustam… dedi şoför mahalline dönerek..
– 12 kilometre… ama biraz uzun sürer.
– Ne kadar?
– Sürer biraz işte…
Ne kadar sürecekti ki… altı üstü on kilometrelik yol… en çok yarım saat sonra oradaydı… Şimdi köye vardı mı ilk iş muhtarı bulmaktı. Muhtar misafir ederdi en azından. Belki şöyle buzlu bir ayran. Sonra köyün kahvesinde otururlar bir iki bardak çay içtikten sonra okula, lojmana geçerlerdi. Yatak yorgan getirmemişti. Nasılsa köy yeriydi. Birinden emanet alırdı bi yatak yorgan. Yemek için de tencee tava … onları da alırdı ertesi gün ama bu akşam … neyse dedi… hele bi varalım da…
Yol bir tepeyi aşınca köy göründü.
– Burası mı ? dedi heyecanını saklamaya çalışarak.
Kara Mehmet hafif alaylı bir gülümseme ile
– Yok hoca… nerdeee daha dur..
– Peki bu köy kadar büyük mü Ahmet Ali …
Bu sefer yüzündeki gülümseme yerini sinir bozucu bir kahkahaya bıraktı.
– Ne gezer hoca, gidince görürsün acele etme dedi.
Canı sıkılmıştı. Zaten bu “Hoca” lafını da hiç sevmemişti. Günlerdir koşturmaktan yorulmuştu. Bir an önce köye gidip en azından dinlenmek istiyordu. Otobüs az önceki ağaçlarla çevrili asfalt yoldan çıkmış bir dağ yoluna dönmüştü. Biraz önce gördüğü köy her geçen dakika biraz daha aşağıda kalırken, otobüs geride koca bir toz bulutu bırakarak toprak yolda ilerliyordu.
……..
Otobüsün açılan kapısından gelen çocuk sesleriyle uyandı. Onlarca çocuk otobüsün etrafında koşturuyor avazı çıktığı kadar bağırıyorlar ve ne dediklerini anlamıyordu.
– Geldik mi .. diye sordu şoföre.
– Yok hoca… uyu sen.. daha gelmedik dedi Kara Mehmet, sinirli ve yorgun bir sesle.
Nasıl bir yerdi bu köy. Bir saate yaklaşmıştı ve hâlâ gelememişti. Altı üstü on kilometre yol… Camdan dışarı bakınca bir pınardan akan suyu gördü. En iyisi inip elini yüzünü yıkamaktı, hem elindeki şişe artık içmek için çok sıcaktı. Pınarın suyu bu sıcağa rağmen soğuktu ve iyi gelmişti.
Etrafına bakındı… derin bir vadinin tam ortasındaydı. Buraya neden Mağaraderesi dediklerini sonraki gelişlerinde anlayacaktı ki köy içinde bulunduğu vadinin izin verdiği kadar günün birkaç saatinde ancak güneş alabiliyordu. Tekrar otobüse bindi. Kara Mehmet direksiyona geçmiş ağzından yol boyunca düşürmediği sigarasını tazeliyordu.
– Az kaldı hoca… on dakka sonra ordayız…
En azından yeşili bol bir köy olmalı diye düşündü. Mağaraderesi kadar olsa yeterdi. Kara Mehmet otobüsü kıvrak manevralarla o daracık yolda geri çevirmiş ve yine bir tepeye vurmuştu. Bir süre sonra fark etti ki etrafındaki en yüksek tepedeydi. Alabildiğine uzanan dağları görebiliyordu. Ve fıstık ağaçları ile tanışmıştı ilk kez. Etrafta fıstık ağaçlarından başka hiçbir ağaç ve hiçbir yeşillik yoktu neredeyse. Toprak alabildiğine kırmızı ve taşlı idi bahçeler.
– Bak … geldik işte dedi Kara Mehmet.
– Nasıl yani … ben bir şey göremiyorum ki..
– Burası işte dedi tekrar.
Otobüs biraz daha ilerlediğinde bulundukları tepenin aşağı inen yüzünde evler göründü. Otobüste bir tek yaşlı bir kadınla kendisinin kaldığını fark etti durduğunda. Yaşlı kadın arka kapıdan indi.
– Geçmiş olsun hoca… dedi Kara Mehmet. Cüzdanından para çıkaracak oldu… Bu sefer misafirsin olmaz …
Çantasını aldı ve otobüsten indi. Kara Mehmet yine aynı kıvraklıkla otobüsü geri döndürüp geldiği yoldan toz bulutunun içinde kayboldu.
İhtiyar kadın sırtındaki torbayla yürüdü gitti. Elinde çantasıyla kalakalmıştı. Köy gerçekten de bir mezraydı ve taşların arasına serpiştirilmiş 15 hane ya vardı ya yoktu. Hemen önündeki okulu fark etti. En iyisi okula doğru gitmekti. Bir öğretmen daha olacaktı.. Kara Mehmet öyle demişti. Kırmızı taşların arasından korkarak yürümeye başladı.
Okulun kapısı açıktı.. bu iyiydi. En azından öğretmen burada diye düşündü. Merdivenlerden çıktı. Açık kapıdan tam içeri girecekti ki girişe serilmiş yatağı, kilimi fark etti . Şaşırmıştı…
Geri döndü merdivenlerden tekrar inecekti ki üç dört yaşlarında kızıl ve kıvırcık saçları güneşte yanan bir alev topuna dönmüş bir kız çocuğu gördü.
-Okull… okull…. Diyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu ki bu sefer de okulun hemen köşesinden koşarak başka bir kız çıktı. Kız ve birden durdu. Korkuyla karışık merakla bakıyordu.
– Senin adın ne bakalım…
– Hacer…
– Hacer… Ben öğretmenim. Senin de öğretmenin olayım mı?
– Ooool
– Hacer… Bunlar ne … bu çuvallarda ne var
– Öğretmenim o çuvallarda fıstık var. Babam burada kurutuyo onları..
– Hacer. Hadi söyle bakalım. Muhtar nerede ?
– Bu köyün muhtarı yok ki… Muhtar Mehmet Obasında…
– Peki Hacer çeşme nerede. Bi su içsek..
– Öğretmenim… Bu köyde çeşme yok ki.. Eşeklerle suya gideriz biz… ama ben sana getireyim hemen…. Dedi ve koşarak köye doğru uzaklaştı.
Hacer’in arkasından bakakalmıştı. Evet.. şimdi ne yapacaktı… ?

Reklamlar

ÖĞRETMEN HİKAYELERİ -1-

İhtiyar mutemet kafasını kaldırmadan, gözlüğün üstünden baktığı haritada işaret parmağını bir noktaya koydu ve:
– İşte burası dedi… Ahmet Ali Obası Köyü…
– Eee.. nasıl gideceğim oraya?
Gözlüğünü burnunun üstüne çekerek:
– Merak etme.. hallederiz.. dedi . Aşağıdaki taksi durağına git… selamımı söyle, seni yola kadar götürsün. Orada beklersin. Üç gibi köyün otobüsü gelir. Biner gidersin.
Teşekkür ederek odadan çıktı. Cebinde o kadar parası olmadığını düşündü. Daha maaş almamıştı ki. Babasından utana sıkıla aldığı son harçlığı da bitirmek üzere idi. En iyisi başka bir yol bulmak diye düşündü. Öğlen vaktiydi. Acele etmeliydi ki köyün otobüsünü kaçırmamalıydı. En iyisi birilerine daha sormaktı.
………..
– Bak dedi yaşlı adam…. gözlerini kısarak eliyle güneşi gölgeleyip. Aha.. şu yolun ilerisinde otobüsler kalkar, eski yoldan Antep arabalarına bin… seni yolda indirirler..
“Allah Allah ..madem bu kadar kolaydı, mutemet neden taksicileri önerdi ki?” diye düşündü
………..
Sonunda minibüste idi. Sıcak iyiden iyiye kendini göstermişti. Minibüs dar yolda ilerlerken, taş duvarlarla çevrilmiş tarlalardaki ağaçlar dikkatini çekti. İlk defa gördüğü bu ağaçların iğde ağacı değil de zeytin ağacı olduğunu sonradan öğrenecekti.
– Hoca… dedi şoför, yavaşlayıp sağa çekerken. Sen burada bekle köy otobüsü üçte gelir buraya.
Teşekkür ederek minibüsten indi. Yol kenarındaki bir ağacın dibine oturdu. Susamıştı. “Keşke yanıma su alsaydım” diye düşündü. Tepelere baktı. Sıcaktan titreyen tepelerde sıra sıra ağaçlar vardı. Toprak hiç görmediği kadar kırmızı idi. Tarlaların etrafındaki taş duvarların aslında tarlaları temizlemek için toplanan taşlar olduğunu fark etti.
– Selamün aleyküm.. hiç beklemediği bu sesle irkildi. Arkasına dönüp baktığında elindeki bastonla, kola şişesiyle ve bu sıcağa rağmen üzerindeki ceketle kendisine bakmakta olan ihtiyarı gördü. Hayırdır evlat… Ne bekliyorsun burada?
– Ahmet Ali Obası’na gideceğim.
– Neresiymiş orası?
– E bu yoldan otobüsü geçermiş. Öğretmenim ben. Tayinim oraya çıktı.
Biraz düşündü ihtiyar.
– Mehmetobası’na gideceksin sen dedi. Yanlış yerde inmişsin. Bu yoldan geri dön.
Battal’ da in. Orada bekle.
Nasıl bir köydü burası böyle. Kimse nerede olduğunu bilmiyordu. Şimdi de bu ihtiyar çıkmıştı. Acaba mutemetin dediğini mi yapsaydı? Tekrar yola çıktı. Bu dağ başında beklemektense ihtiyarın dediği gibi en iyisi orada beklemekti. Hem çok da susamıştı. İlk minibüsle geri dönerek Battal’da indi. Hemen önünde indiği kahveye attı kendini, bir bardak su içti.
Sırtını sandalyeyle karışık duvara yaslayıp, kasketini yüzüne indirmiş uyuklayan adamın yanına selam vererek oturdu. Adam toparlandı, telaş ve şaşkınlıkla.
– Aleyküm selaaaaaam… Hayırdır hemşerim?
– Benim adım Fatih, öğretmenim. Ahmet Ali Obası Köyü’nü arıyorum.
– Heee … Memmet Obası…
– Yok .. Ahmet Ali Obası.. Gülümseyerek devam etti. Nerelisin sen?
– Konyalıyım.
– Hmm.. bak orada üç ayrı köy var… Üçünün birden adı Mehmet Obası.. Sen Ahmet Ali Obası’na gideceksin. Ahmet Ali Obası , Mehmet Obası’nın mezrası, birazdan otobüs gelir biner gidersin. Erdaaaal… iki çaaay.. diye bağırdı sonra.
Erdal iki çayla geldi ve masaya oturdu.
– Hayırdır hemşerim. Sen kimlerdensin…
– Öğretmenmiş… Mehmet Obası’na gidecekmiş.
– Otobüs ne zaman gelir ?
– Birazdan gelir dedi.. Boynunu kahvedeki saate çevirip baktıktan sonra. Sen böyle mi gideceksin köye. Yok mu yatak döşek… Yiyecek içecek almadın mı yanına..
– Bilmem… almadım. Köyde hallederim diye düşünmüştüm
Erdal tam söze başlayacaktı ki…
– Aha da geldi otobüs dedi… Sarı ve turuncu renkli eski bir 302 Mercedes’ti gelen.
Aceleyle otobüsü durdurdu.
– Ahmet Ali Obası’na gidecektim..
– Hee… atla … dedi adını birazdan öğreneceği Kara Mehmet…
Sonunda otobüste idi. Sonunda köye gidebilecekti…

Etiket Bulutu